Snilo mi sie, ze postanowilam zdobywac Giewont z Marzenka, ale spotkalysmy po drodze staroscine roku, ktora zasugerowala, zeby tam nie isc, bo jest lod na stoku i mgla. Kierowane poczuciem rozsadku (dziwne, wiem) trafilysmy wiec do Szwecji. Czyli ze nawet chodzenie po wodzie nie jest juz problemem.
Poza tym, odpowiedzialam sobie na zajebiscie wazne pytanie, co lubie w zyciu robic. Jesc. I zaczelam to robic.

Kiedy wsuwam sie po omacku pod koldre  i czuje bijace od M. cieplo, to...
Jest to uczucie jedyne w swoim rodzaju.

I kiedy zupelnym przypadkiem dowiadujesz sie, ze dwa tygodnie temu twoj niegdys wroclawski ukochany, od kilku lat nie widziany, ale peryferiami ciagle obecny w zyciu, zmarl, wszystko zastyga w pol gestu, a ty w zupelnie paradoksalny sposob czujesz sie pozbawiona kawalka siebie. I nie mozna juz cofnac czasu, pozegnac sie, zaplakac nad trumna, wykrzyczec z wsciekloscia i gorycza w niebo 'czemu on'.
Nic juz nie mozna. Koniec. Kropka.